دونولو
دونولو1 از دومنولوس2 مشتق است، نام واقعياش شَبًثاي بن ابراهيم بن يوئيل بود. در 913 در اروپا نزديك اوترانتو زاده شد؛ به اسارت مجاهدان مسلمان درآمد و به پالرمو برده شد، در آنجا به تحصيل زبان عربي پرداخت، در اوترانتو (جايي كه مقدار بيشتري عربي ياد گرفت) و در روسانو پرآوازه گشت؛ پس از 982 درگذشت. از نخستين نويسندگان يهودي دربارهٴ موضوعات طبي، كه به عبري مينوشت3 بنا به اظهار خودش همهٴ علوم يوناني، عربي، بابلي و هندي را فرا گرفته بود. كتاب او موسوم به كتاب
گرانبها (سفرهه - يقر) قراباديني حاوي توصيف 120 داروست كه غالباً منشأ گياهي دارند. اين كتاب تماماً از مآخذ كلاسيك اقتباس شده (و چند كلمهاي از مآخذ عربي و عبري).
شخصيت دونولو بسيار جالب توجه است، چون به ما امكان ميدهد دريابيم چگونه مكتب موسوم به سالرنو تدريجاً به وجود آمد. قطعاً كساني چون دونولو بودند كه اين كانون التقاط طبي، و در نتيجه تعاليم طبي را در ايتالياي جنوبي پديد ميآوردند.
كنستانتينوس هفتم، توانگرزاده
فقرهٴ ج را در بالا ببينيد. يادداشت مرا راجع به نونوس هم در فصل آتي ببينيد.
ياسويوري تامبا4
پزشك ژاپني، در حدود 982 ايشينهو5، يعني قديمتين رسالهٴ طبي ژاپني را، تأليف كرد كه هنوز به صورت اصلي موجود است. اين رساله از پينگ يوآن - هو - لون اثر چئائو يوآن -- فانگ (نك نيمهٴ اول سدهٴ هفتم) و آثار چيني ديگر اقتباس شده. تقسيمات آن به شرح زير است: (1) كليات ؛ (2) طب سوزني6؛ (3) بيماريهاي تنفسي؛ (4) بيماريهاي داخلي؛ (5) بيماريهاي پوست؛ (6) بيماريهاي چشم، گوش، دندان؛ (7) دست و پا؛ (8) اورام و قرحهها؛ (9) زخمها؛ (10) بيماريهاي كودكان؛ (11) بيماريهاي زنان و مامايي؛ (12) بهداشت؛ (13) بهداشت جنسي؛ (14) دستور غذايي؛ (15) ادويهٴ مفرده.
فوچيكاوا اثر ديگري را به ياسويوري نسبت ميدهد، يعني ادويهٴ مفردهاي را به نام
هونزو --